Kauwtijd

"Waarom maak je deze reis?"

De vraag hing in de lucht. We zaten in een kring, twaalf vreemden die elkaar voor het eerst ontmoetten. Over 1,5 maanden gaan we samen zeven dagen in stilte door de Egyptische woestijn lopen.

Ik haalde diep adem.

"Ik heb de reis met onze vorige sociale onderneming ooit een woestijntocht genoemd.

Nu ga ik hem echt lopen."

En toen daalde het in.

Bijna twee jaar geleden ging onze sociale onderneming (YouBeDo) failliet. Lang genoeg om erover te kunnen praten, dacht ik. Tijd genoeg om te verwerken en door te gaan.

En toch. Er zit nog iets in de weg.

Sinds november 2024 ben ik hoeder geworden van het UNO-box gedachtegoed. Ik heb het na ruim 20 jaar overgedragen gekregen van Henry Mentink.

De UNO-box is een kunstzinnig kompas om je innerlijke waarden zichtbaar te maken en richting te vinden in de buitenwereld. Ik werk er zelf al een jaar of tien mee en heb de afgelopen acht jaar samen met Henry verschillende workshops verzorgd.

Het zou een nieuw begin moeten zijn, deze overdracht van Henry naar mij. Een nieuw project om me in vast te bijten.

Maar in plaats van bouwen, ben ik aan het kauwen.

Al meer dan een jaar.

Vroeger ging dat anders.

Vroeger had ik een idee, gevoel of richting - en BAM, ermee aan de slag. We gooien een LinkedIn-bericht de wereld in. Bouwen een prototype en gaan met die banaan!

Het spaghetti-bord-metafoor was mijn manier. Je gooit een bord spaghetti tegen de muur en je kijkt wat er blijft plakken.

"Manisch positief," noemt een vriend het wel eens.

Misschien herken je jezelf wel in deze manier van werken of juist niet.

Er zijn grofweg twee types, denk ik:

De bouwers: Hoge start-piek-energie, direct in actie. Kan ook weer snel uitdoven.

De kauwers: Kwalitatieve start-energie, nemen tijd om vooruit te denken. Tekenen alle processen uit, bouwen alvast een werkend systeem, treden dan stapvoets naar buiten. Kunnen blijven hangen in eindeloos voorbereiden.

Idealiter heb je beide krachten. Zelden zit het helemaal in één persoon vermoed ik.

Ik schaar mezelf onder de eerste versie.

Scháárdé, moet ik zeggen.

Want sinds ik hoeder ben geworden, ben ik voornamelijk op de UNO-box aan het kauwen.

Ik probeerde gas te geven (lees: workshops vullen). Dat werkte beperkt.

Ik probeerde het gedachtegoed op papier te krijgen. Er ontstonden vele verschillende versies. Geen enkele voelde goed.

Ik voelde een enorme verantwoordelijkheid om zorgvuldig met dat wat er is om te gaan. En tegelijk een eigen visie te ontwikkelen.

Ik richtte me op bedrijven. Maar mensen kwamen naar voren met een totaal andere vraag: "Kan ik de UNO-box voor mezelf, als individu gebruiken?"

Deze nieuwe route verkennen gaf nieuwe inzichten. Dit werkt ook! Maar waarom? Wat gebeurt er nu echt? Wat doet dit UNO-box kunstwerk nu ten diepste?

Waar de antwoorden en bijbehorende ideeën zich normaal gesproken aandienen, is het nu kauwen, kauwen en kauwen.

Het lijkt wel alsof het voor me uit blijft schuiven.

Ik probeer 'het' te pakken, maar als een glad stuk zeep schiet het uit mijn handen.

Het lijkt wel alsof ik veranderd ben in versie twee, de voorbereider die 'het' maar niet de wereld in krijgt.

En toen zat ik daar, in die kring met mede woestijn reizigers.

Mijn woorden nog hangend in de lucht.

"Ik heb de reis met YouBeDo ooit een woestijntocht genoemd. Nu ga ik hem lopen."

De woestijnreis die ik mezelf cadeau heb gedaan. Een markering in mijn leven. Een rite de passage. Het afsluiten en afronden van een levensfase, ook het afronden van een pijnlijke fase.

Ik deelde dat wat ik hierboven schrijf.

En toen daalde er iets in.

Is die afronding eerst nodig, voordat ik me volledig, vol overgave kan overgeven aan het UNO-box project?

Is dit hoe het werkt?

Dat het dus niet alleen afhangt van welk type je bent.

Maar ook: is er ruimte? En klopt het?

Moeten we eerst kauwen, voordat we gaan bouwen?

Of moeten we eerst iets goed afsluiten, voordat we iets nieuws kunnen beginnen?

In maart ga ik zeven dagen in stilte door de woestijn lopen. Onder begeleiding van een Bedoeïenengroep. Geen telefoon, geen boeken, geen afleiding.

Alleen lopen.

Kauwen op wat was.

Om ruimte te maken voor wat komt.

Misschien een enorme party-pooper dit, maar ik heb er geen pasklaar antwoord op hoe dit proces dus werkt.

Wat ik wel kan delen is deze ervaring.

Misschien herken je het, misschien ook niet.

Wanneer ben jij aan het kauwen of bouwen?

En wat moet jíj misschien eerst afsluiten?

Ik ben benieuwd naar jouw (levens)ervaring.

Grz Michael