Het einde van de jaardoelen.

Het lege notitieboek

Afgelopen week zat ik aan mijn bureau. Ik wilde beginnen aan mijn jaarlijks ritueel. Het invullen van mijn Year Compass. Een (gratis) PDF om te reflecteren over het afgelopen jaar en het aankomende jaar in kaart te brengen.

Ik merkte weerstand. Zeker bij het formuleren van de doelen en wensen voor 2026.

Ik staarde naar het papier van mijn uitgeprinte Year Compass.

Geen kriebel om doelen op te schrijven. Geen verlangen om die bekende lijstjes te maken. Voor het eerst in mijn 20-jarige ondernemersreis als changemaker voelde ik het wringen.

Normaal gesproken is dit het moment dat aanvoelt als een leeg canvas. Nieuwe plannen, voornemens, doelstellingen. De geleerde lessen van het vorige jaar in de rugtas.

Klaar voor een nieuwe start.

Maar dit jaar niet.

En dat verontrustte me. Want als ondernemer moet je toch doelen hebben?

Anders ben je koersloos, toch?

Het jaarlijkse ritueel

Ik zocht oude Year Compass edities. Vorig jaar. Het jaar daarvoor. En daarvoor.

Dezelfde soort rijtjes, elk jaar: slechte gewoontes elimineren, goede gewoontes integreren, een inkomenswens formuleren en werken aan persoonlijke ontwikkeling , een training, retraite of reis.

Vier thema's. Elk jaar hetzelfde, met soms nieuwe invullingen. Maar in essentie: hetzelfde.

En ineens zag ik het.

Dit draait niet om groei. Dit draait om controle.

De lineaire lijn

Doelen geven ons het gevoel dat we grip hebben op de toekomst. We tekenen een lineaire lijn van A naar B. Van wie we nu zijn naar wie we willen worden. Van €X omzet naar €Y omzet. Van deze staat naar die staat.

Het geeft richting. Houvast.

Want doelen zijn fixatie punten.

Ze leggen vast.

Ze sluiten alternatieve routes uit.

Ze laten geen ruimte voor wat zich onderweg aandient.

Geen tussenruimte.

Geen adem.

"Wat je aandacht geeft, groeit" – dat is het mantra.

Aandacht geeft focus.

Maar wat als je aandacht vastzit aan iets wat misschien niet meer past?

En dan heb ik het niet over het doel, maar het proces om tot iets te komen dat verder gaat dan het doel behalen.

Waarom doen we dit eigenlijk?

Die avond ging ik wandelen. Een rondje door de buurt. Mijn hoofd vol met vragen.

Waarom voel ik die druk om doelen te stellen? Waar komt die behoefte vandaan om alles vast te leggen in jaartallen, kwartalen, maandplanningen?

Is dit van mij? Of heb ik dit geleerd?

We groeien op in een wereld van KPI's, cijfers en beoordelingen. Op school kregen we cijfers. Op het werk krijgen we targets. Als ondernemer geven we onszelf doelen. Het zit in ons systeem gebakken.

Maar moet het zo?

Ik liep in het donker terug naar huis en ik realiseerde me: ik ben moe van die lineaire lijnen. Van die fixatiepunten. Van die constante vraag: ben je er al?

Het kompas

Ik ging weer aan mijn bureau zitten en opende mijn laptop, Year Compass nog steeds open op het scherm.

Year Compass. Een kompas.

Een kompas geeft richting. Noord. Zuid. Oost. West.

Maar het vertelt je niet waar je naartoe moet. Het geeft geen bestemming. Het wijst alleen: deze kant op ligt het noorden.

Een kompas vraagt niet: ben je er al?

Het vraagt: welke kant ga je op?

Wat als we doelen zouden vervangen door richtingen?

Richting in plaats van doel

Wat als je in plaats van "€X omzet in 2026" zou zeggen: "Ik beweeg richting financiële rust"?

Het verschil is subtiel maar fundamenteel.

Bij een doel weet je wanneer je het haalt of wanneer je faalt. Bij een richting kun je niet falen. Je kunt alleen afwijken. En dan corrigeer je. Zoals een kompas.

Wat als ik in plaats van 5 kilo afvallen voor de zomer zou zeggen: Ik beweeg richting een lichaam dat zich goed voelt?

Dan hoef ik niet te wachten tot de zomer om te zien of ik "geslaagd" ben. Elke dag dat ik kies voor beweging, voor rust, voor goed eten, beweeg ik in die richting. Geen dagelijkse fixatie op de weegschaal, maar een innerlijke afstemming. Wat verteld me lichaam me?

Een richting heeft geen deadline. Geen fixatiepunt.

Geen moment waarop je "slaagt" of "faalt."

Een richting ademt.

Van jaardoelen naar dagelijkse ritmes

Hier zit de verschuiving.

Niet van top naar beneden denken: waar wil ik over een jaar zijn?

Maar van beneden naar boven: wat doe ik vandaag?

Want de vraag is niet: welk doel wil ik bereiken?

De vraag is: welk ritme wil ik cultiveren?

Ritmes zijn cyclisch. Ze herhalen zich. Ze vragen geen wilskracht, maar consistentie. Ze bouwen niet naar een eindpunt, maar creëren een manier van zijn.

Ik vroeg me af: wat als ik elke ochtend begin met stilte?

Dan beweeg ik richting innerlijke rust.

Wat als ik elke dag één uur besteed aan het schrijven van dit soort stukken?

Dan beweeg ik richting verbinding en expressie.

Wat als ik elke week even de tuin in ga, liggend in mijn hangmat, om te voelen in plaats van te denken? Dan beweeg ik richting balans.

Dit zijn geen doelen. Dit zijn ritmes die mij helpen mijn kompas te volgen.

Het gaat niet om, heb ik mijn doel bereikt?

Het gaat om leef ik in lijn met mijn richting?

De ruimte die ontstaat

Als je niet vastgebakken zit aan concrete doelen, ontstaat er ruimte. Voor synchroniciteit. Voor onverwachte ontmoetingen. Voor deuren die opengaan waarvan je niet wist dat ze bestonden.

Het leven heeft geen lineaire lijn. Het kronkelt. Het meandert. Het vindt zijn weg.

En misschien is dat precies de bedoeling.

Misschien moeten we stoppen met proberen het vast te leggen. En in plaats daarvan vertrouwen op ons kompas. Op onze richting. Op onze dagelijkse ritmes.

En dat vraagt iets kneiter ambitieus.

Dat je elke dag op komt dagen.

Met discipline.

Met ritmes.

Met afstemming.

Tulku Lobsang Rinponche, vatte het krachtig samen.

Life is just one day.

You born in the one day and, you live in the one day, you die In the one day, everything, what is happening in one day today, is your life.

Yesterday is already dead. Too late

Tomorrow is not there. Too early

Today is the only life.

Today is not the little part of life.

Today is life.

Ik wens je een tijd toe waarin je richting vindt, in plaats van doelen.

Een tijd waarin je ademruimte hebt tussen wie je bent en wie je wordt.

Een tijd waar je kompas je wijsheid is, niet je planning.

Groet,

Michael